‘Moet jij vandaag nog werken?’
Het is rond de middag en ik zit in het Universitair Medisch Centrum in Utrecht, waar we deze ochtend om half negen naar toe zijn gereden. Mijn vader had een gesprekje met de neuroloog, waarna hij nog wat onderzoekjes moest doen.
Of ik wilde rijden, hadden ze gevraagd. Want zelf dat hele stuk naar Utrecht, over de snelweg, nee, liever niet. Beter ook voor de andere weggebruikers, denk ik -)
Dus tuurlijk, ik speel wel taxi.
Sowieso had ik vandaag toch geen afspraken staan. Wel had ik me voorgenomen om de speech af te ronden voor het bruidspaar waar ik deze week op bezoek was geweest. En ja, ik kon al wel vast aan de slag voor de krant van volgende week.
Maar hé, dat schuiven we gewoon op. Misschien zaterdag ergens tussendoor, of zondagavond.
‘Vind je dat niet lastig’, vroeg deze week iemand aan me. ‘Dat je zo flexibel bent. Want als je alles maar tussendoor kunt doen, ben je misschien ook snel geneigd om alles maar tussendoor te doen. En uiteindelijk moet er toch ook gewoon worden gewerkt …’
Ik kan daar prima mee omgaan.
Toen ik halfweg 20 was, besloot ik om voor mezelf te beginnen. En het mooiste daaraan, vanaf het begin, was dat je daarmee baas werd over je eigen tijd. Ik had geen vaste kantoortijden meer, ik had mijn eigen tijden.
Wat ik wel lastig vond, is dat ik lang het gevoel had dat ik altijd maar bezig moest zijn. Dat hoorde zo, op een of andere manier. Had ik geen klus liggen? Maakt niet uit, er is altijd wel iets te doen als zelfstandige. Vort, dat kantoor in. Zie maar wat je doet. Bedenk maar iets. Schrijf maar iets. Maar ben bezig!
Tegenwoordig kan ik dat prima loslaten en vind ik het juist fijn als de boog af en toe wat minder gespannen is.
En dus blijf ik vandaag ook heel relaxed als het in het ziekenhuis allemaal wat uitloopt. Terwijl mijn vader in een bad ligt waarin hij elektrische stootjes krijgt – het ergste onderzoek dat ik ooit heb gehad, zegt hij daarna – zitten mijn moeder en ik in de wachtkamer.
‘Nee, ik hoef niet perse te werken vandaag …’, zeg ik, als ze er naar vraagt, enigszins bezorgd dat ik als ‘ondernemer’ nu een dag op moet offeren.
Tegen vier uur ben ik thuis. Ik beantwoord een paar mailtjes, heb even contact met een bruidspaar waar ik binnenkort langsga en … net als ik het weekend in wil duiken, bedenk ik dat ik nog een verhaal moet schrijven voor deze site.
Echt, ik heb hier geen bezoekers.
Ik heb nul pretenties met deze site.
Maar ik ben vorige maand begonnen met het dagelijks schrijven van verhalen op mijn website als trouwambtenaar. Ik ging daar goed op. Sinds twee weken ben ik dat hier gaan doen, omdat ik me dan niet hoef te beperken tot verhalen over mijn werk als babs.
In de Flow die ik vandaag doorbladerde in het ziekenhuis, las ik zoiets als dat de dingen die je doet niet altijd een doel hoeven te hebben. Het doen zelf zou al voldoening moeten geven.
Ik heb dat heel sterk met het schrijven van verhalen op deze plek.
Alle vrijheid dus als klein baasje. Geen druk. Weekend voor de deur. De zon schijnt. Nul lezers. Maar ik zit hier achter mijn computertje.
Je kunt het jezelf ook lastig maken hè -)
Geef een reactie