‘Deze hebben de monniken zelf altijd gedronken!’
We zitten dit weekend in Delft, bestellen een proefplankje bier, de ober geeft tekst en uitleg bij elk van de vier glaasjes.
Hij vertelt. En ik … geloof hem niet. Alleen al omdat hij zo krampachtig aan het praten is, de ogen omhoog gericht, om uit zijn geheugen te kunnen ophalen wat hij ook alweer geacht wordt om te vertellen.
‘Ehm … hoe zat het ook alweer?’
Je voelt dat het verhaal verzonnen is. Dat iemand bij de brouwerij heeft gehoord dat storytelling de sleutel naar groei is.
‘De combinatie monniken en bier doet het altijd goed’, zullen ze hebben bedacht. ‘Dus dan maken we van deze, de blonde variant, ons monnikenbier.’
Volgens mij heeft storytelling alleen waarde als het authentiek is. Dat je een verhaal vertelt rondom je merk of product omdat dat nu eenmaal het echte verhaal is, lichtjes aangedikt of opgeschoond misschien, hooguit.
Volgende terras: we bestellen een Balthasar.
Ook hier hebben ze een storyteller aan het werk gezet, die waarschijnlijk eerst zelf een tank leeg heeft gedronken voor hij begon te schrijven. Dit is het resultaat: Balthasar is degene die Willem van Oranje in Delft heeft vermoord, in 1584, door hem van dichtbij neer te schieten. En dat is dit bier ook: een sluipmoordenaar, die je met zijn 8% ineens kan overvallen. En dus heet het bier … Balthasar.
Beetje plat, toch?
En ook: dat je je bier vernoemt naar een moordenaar. Dat mag je best cru noemen, toch?
Want wat krijgen we dan binnenkort? Een Holleeder-biertje in Amsterdam, vanwege de fijne neus voor kruiden van de brouwer? Een Bolle Jos in Brabant, omdat het bier zo’n mooi ronde smaak heeft? Een Taghi Tripel, omdat hij ooit opdracht gaf om drie mensen tegelijk te vermoorden?
Dan is die Balthasar ook nog eens in België gebrouwen. Dus je bent ‘brouwer’, bestelt je bier buitenshuis, breit een verhaal in elkaar, plakt er je eigen etiket op en hoppakee we hebben ons eigen lokale biertje.
Ik ga daar niet zo goed op, op zulke marketingbiertjes.
Bijna had ik het bier dan ook laten staan. Maar helaas, de dorst was sterker dan mijn principes …
Geef een reactie