Het kan nog wel, dacht ik.
Want als dorpsjournalist hoef ik er niet eens picobello op te staan. Die mag wat slonzig van uiterlijk en chaotisch van geest door het leven gaan. Rafelig truitje, broek op de kont, versleten zolen onder de schoenen, haren verward, hoofd verward … Dat is het beeld.
Prima.
Maar als trouwambtenaar ligt dat natuurlijk net iets anders. Als bruidspaar wil je niet maanden voorbereidingen hebben getroffen om de locatie tot in detail te stylen en dat de fotograaf vervolgens moeite moet doen om de babs vooral niet op de foto te krijgen, omdat hij met zijn versleten voorkomen het perfecte plaatje verpest.
Dus: pak aan, schoentjes gepoetst, tanden ook, haren in de plooi!
Normaal gesproken was ik al lang weer naar de kapper geweest.
Maar mijn eerste ceremonie heb ik pas weer over een paar weken.
Plus … mijn kapster is net bevallen.
Dus ach, dacht ik, dan ga ik nog wel even door het leven als die journalist. Met een lichtelijk verwilderde kop. Dat kan nog wel. Totdat dadelijk mijn kapster de schaar weer oppakt.
Maar zaterdag ben ik op het voetbalveld en loop ik iemand tegen het lijf die ik al jaren niet heb gezien.
‘Heeee’, zegt hij, enthousiast.
‘Haaaa’, zeg ik, even enthousiast terug.
‘Tjee zeg’, zegt hij direct daarna, ‘wat ben jij grijs geworden!’
Je snapt: het gesprek is klaar.
Gisteren ben ik met de hond aan het wandelen als ik in de steeg een dorpsgenoot tegenkom. Iets oudere man. 72 Is hij, zegt hij.
‘Wij schelen toch altijd wel tien jaar, toch’, vraagt hij. ‘Want hoe oud ben jij, eind vijftig, misschien al zestig?’
Ik lach, in de veronderstelling dat hij een grap maakt.
Doet hij niet.
‘Ik ben net 51’, antwoord ik.
‘Tjee’, zegt hij, ‘wat heb jij dan een ouwe kop!’
Je snapt: het gesprek is klaar.
Het kan nog wel, dacht ik. Ik wacht wel tot ze weer knipt. Fijn ook dat ik op dit moment vooral dorpsjournalist ben en de eisen aan mijn uiterlijk niet zo hoog liggen.
En toch …
Eenmaal thuis heb ik gisteren meteen een andere kapster geappt. Vanmiddag heeft ze mij geknipt.
En nu maar hopen dat het aan mijn haren lag …
Geef een reactie