Jeroen, die maakt een krantje, die schrijft wat, die trouwt wat … Lekker local local bezig, die jongen. Toch?
Ha, vergis je niet, je hebt met mij met een international te maken!
Kom, dan neem ik je even mee in mijn werkdag van vandaag.
Vanmorgen had ik eerst mailverkeer met een Iraniër. Werkte in de journalistiek in Teheran, een moderne stad met 17 miljoen inwoners, moest vluchten voor het bewind, slimme vent, sympathieke vent, streek hier neer, een paar jaar geleden pas, spreekt meer dan fatsoenlijk Nederlands en … stekt nu plantjes.
Maar het bloed kruipt waar het niet gaan kan: hij mailde me een paar ideeën voor de Erpse Krant.
Daarna schakelde ik door naar een man uit Polen: Daniel. Woont hier al een paar jaar. Ook hij werkte in de journalistiek in zijn land. Als vijftiger miste hij op een gegeven moment wat spanning in het leven, wat avontuur. Hij trok naar Nederland, belandde na wat omzwervingen in ons dorp, werd hier verliefd op hoe wij leven en bleef hier hangen. Slimme vent, sympathieke vent, die geen woord Nederlands spreekt … en hier licht verpakkingswerk doet.
We mailen al een paar jaar. Over van alles.
Een half jaar geleden heb ik hem gevraagd of hij af en toe wat wil schrijven over zijn land. Want hier wonen en werken zo veel mensen uit Polen. Die zien we, in de straat, in de winkels, op het werk. Maar die spreken we nooit. Die kennen we niet. En als je elkaar niet kent, kun je elkaar ook niet begrijpen.
Hij heeft al een paar artikelen geschreven. Heel interessant.
Een paar weken terug was ik bij hem op bezoek: hij had een idee voor me. Hebben we op een zondagavond over gebrainstormd, allebei de laptop en een goed glas speciaalbier voor onze neus.
Deze keer mailde hij me over een project waar hij ooit aan was begonnen in Polen en waar nu weer aan hem werd getrokken. Hij gaf me een update.
Van Erp naar Iran naar Polen …
Je ziet: het is maar een kleine stap.
En dan heb ik ooit nog eens Frans gestudeerd in Nijmegen. Ik sprak, spreek en dacht in het Frans, toen ik afstudeerde. Daarna zelden meer iets mee gedaan.
Hoe jammer, denk ik vaak.
En dus … ligt Madame Bovary weer eens op mijn bureau.
Destijds moesten we in een jaar tijd tien Franse literaire klassiekers lezen. Deze was er eentje van. Ik heb me daar echt doorheen geworsteld, borstcrawl tegen de stroom in. Pittig was het. Heel pittig.
Ik wil wel eens weten wat ik er nu van vind.
Want hé, destijds was ik nog maar een manneke uit het dorp. Een überlocal, die niks van de wereld wist. Tegenwoordig ben ik een international …
Geef een reactie