Het is nu officieel: niet eerder had ik zoveel bruiloften staan als babs als dit jaar.
Vanmorgen nog een kennismaking gehad. Met een stel dat in mei trouwt. Ze hadden al een spreker. Een vriend, die had geroepen dat hij wel een half uur vol zou zeveren op de bruiloft.
Prima. Leuk, had het stel geantwoord.
Totdat de bruiloft dichterbij kwam en de spreker terug begon te krabbelen. En dus moest het bruidspaar op zoek naar een nieuwe ceremoniespreker die de liefde met een laagje humor kon bedekken.
Ze kwamen bij mij uit. We spraken elkaar. Dat klikte al snel. Ik werd geboekt. Waarmee ik officieel mijn record verbreek.
Dat oude record stamt uit 2022. In coronatijd zijn heel veel bruiloften gecanceld en verplaatst. In 2022 waren er geen beperkingen meer en vond er een inhaalslag plaats.
Ik weet nog dat me dat toen benauwde: zo veel bruiloften in zo’n korte tijd. Zou me dat lukken? Het hield me ’s nachts wel eens wakker. Omdat ik de lat hoog legde. Ik wilde het zo graag goed doen.
Dat wil ik nog steeds.
Maar intussen ben ik zo veel ceremonies verder dat ik zelfverzekerd genoeg ben, zonder dat ik over mezelf op wil geven, om een ceremonie te leiden die past bij een bruidspaar. Als ik de randjes opzoek, doe ik dat met vertrouwen. Omdat ik weet dat ik het kan. Dat geeft rust.
En dus doe ik wat bruidsparen ook doen tijdens een ceremonie: ja zeggen. Ja, als ze me vragen. Mei zat eigenlijk al vol. Maar dit stel trouwt op een doordeweekse dag. Leuk. Doen we die er gewoon nog bij!
In 2022 heb ik geroepen dat het mijn laatste jaar zou worden als trouwambtenaar. Vanwege die zelf opgelegde druk. Maar in die tijd stond ik nog anders in de wedstrijd: copy was mijn hoofdvak, dacht ik, de krant en het trouwen deed ik er bij. Totdat ik in ben gaan zien dat ik het anders in moest steken: de krant en het trouwen vond ik leuk om te doen. Dus dat moest ik prioriteit geven.
‘Je moet kiezen op gevoel, leven op gevoel’, heb ik mijn kinderen altijd voor gehouden.
Je gevoel als kompas
Bij mij gaf dat kompas al langer heel nadrukkelijk de richting aan, maar toch twijfelde ik. Mijn kompas zou wel niet goed gekalibreerd zijn, zei ik dan tegen mezelf.
Ik ben blij dat ik het wijzertje uiteindelijk toch heb gevolgd.
Want babs spelen is en blijft geweldig om te doen. Het kennismaken en doorgronden van een stel, het zoeken naar de mooie verhalen, naar de details, de sfeer op een ceremonie mogen neerzetten, een trouwdag een boost mogen geven … Het is eervol. Het is liefdevol. Het is wat ik moet doen.
Kortom, keitrots op mijn record: 24 bruiloften in het verschiet dit jaar. Een PR. En ook: wil zeggen dat ik mijn pr met mijn site van die van trouwambtenaar op orde heb -)
En wat mij betreft, komen er daar nog een paar bij …
Geef een reactie