Jeroen Vissers

dorpsjournalist, trouwambtenaar en schrijver die al meer dan 20 jaar op het punt staat om door te breken

Want wij jongeren drinken Guinness

‘Guinness bier is populair bij jongeren’, lees ik gisteren op nos.nl.

Tuurlijk vertel ik dat mijn vrouw. Want ik houd van Guinness. En dan het liefst een vers getapte zwarte rakker in een Ierse kroeg. Die is tig keer lekkerder dan een Guinness uit blik, waar ik me thuis mee moet behelpen.

Ze snapt wat ik wil zeggen. Want Guinness, jongeren, ik ….

‘Maar dat wil niet zeggen dat jij een jongere bent, Jeroen … Dat jij hem drinkt, wil juist zeggen dat ook ouderen van Guinness kunnen houden.’

Daar kan ik het mee doen.

‘Heb je ergens spijt van in je leven’, is zo’n vraag die ongetwijfeld op een Pickwick theezakje staat en waar iedereen wel eens over na heeft gedacht.

Ik heb dat wel.

Een jaar of tien geleden waren we met zijn viertjes in Dublin, de kinderen nog jong. Ik hield al van Guinness. En dus was het idee om de brouwerij te bezoeken. Uurtje gewandeld. Om bij de brouwerij te ontdekken dat je toch aardig wat entree moest betalen voor een rondleiding, ook voor kinderen.

Ach, zei ik, kom, dan wandelen we weer verder. Het is ook maar een brouwerij …

Maar het gevoel dat ik voor de poorten van de hemel heb gestaan en ben omgedraaid, knaagt nog steeds. Misschien daarom dat ik nooit stil heb gestaan bij Saint Patrick’s Day, dat op 17 maart valt, gisteren dus. Om de pijn van die herinnering niet meer te hoeven voelen.

Gisteravond had ik een afspraak bij een bruidspaar. Ik was er om 19.00 uur, om eerst nog even gezellig kennis te maken met de twee kinderen. Toen zij snel daarna het bed in doken, dook ik in het verhaal van het bruidspaar.

Het was tegen 23.00 uur dat ik thuis kwam.

Een maandag.

Geen standaard drinkendag.

Maar na zo’n gesprek moet mijn hoofd altijd weer tot rust komen. Slapen kan ik niet. Meestal hang ik dan een tijdje voor de tv, om mijn verstand weer op nul te klokken.

Gisteren ook.

En het was Saint Patrick´s Day. Dat wist ik.

En ik had nog een Guinness in de schuur staan. Dat wist ik ook.

En ik wist dat ik, na dat eerdere bezoek aan Dublin, geen spijt meer wilde hebben van dingen die ik niet heb gedaan.

En dus … trok ik hem open.

Proost!

Op Saint Patrick. Op Ierland. Op de liefde. Op ons jongeren …

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *